اسوه ها

'قيمت انسان'

مهدي رهبرزارع — Sun, 20 Jul 2008 15:46:00 GMT

فکر مى کنيد فاصله «خودفراموشى» تا «خدافراموشى» چه قدر است؟ از ياد بردن اين که: «من کيستم؟»، «که بوده ام؟»، «کجايم؟»، «به کجا مى روم؟»، «چه گونه بايد باشم؟»، «چه بايد بکنم؟»، «هدفم چيست؟»، «چه مى خواستم؟»، «چه بايد بخواهم؟» و ... دهها از اين گونه سؤالها، نشانه نوعى «خود فراموشى» است. همين غفلت و نسيان ها است که انسان را به «گناه»، «تکبر»، «غرور»، «طغيان»، «تباهى» و «دنيازدگى» مى کشاند.

اما اين «خود»ى که اين همه مهم است و غفلت از آن، هستى سوز، چيست؟ غير از «خود طبيعى»، که به جنبه فيزيکى و اعضا و اندام و جسم ما مربوط مى شود و غير از «خود اجتماعى»، که جايگاه ما را در جامعه و در ارتباط با مردم و محيط پيرامون و زندگى شخصى و اجتماعى و صنفى ما مشخص مى سازد، يک «خود انسانى» هم داريم، که موقعيت ما را به عنوان يک «انسان» در مجموعه هستى نشان مى دهد.

شناخت اين «خود»، هم لازم تر و هم سودمند تر است. ساختن اين «خود» نيز، هم دشوارتر، هم سعادت آور تر است. خيلى ها خود طبيعى و خود اجتماعى خويش را مى شناسند، اما در زمينه آن «خود برتر»، يا غافلند، يا خود را به غفلت مى زنند و از انديشه و تلاش درباره آن طفره مى روند و حاضر نيستند بيانديشند که درکجاى «دستگاه خلقت» قرار دارند.

اين که مى گوييم بايد «خود» را شناخت، شامل مجموعه «استعداد»ها و زمينه هاى «رشد» نيز مى شود. مواهب الهى و نعمتهايى که ما را احاطه کرده است نيز، در همين محدوده قرار مى گيرد. شناخت «کرامت انسان» و «ارزش وجودى» نيز، جزو همين قلمرو است. آنکه موهبت ها و استعدادهاى خود را نشناسد، از «گنج وجود» بى بهره مى ماند و آنکه ارزش و قيمت خويش را نداند، خود را ارزان مى فروشد و آنکه از «بعد الهى» و «خليفة اللهى» خود بى خبر شد، تن به پستى و گناه و حقارت مى دهد. شرط نخست سودبردن در يک داد و ستد، توجه به بهاى متاع و کالاى خويش است؛ تا آن را ارزان نفروشى و به زيان، معامله نکنى. پيشوايان دين، «بهاى وجود» تو را همسنگ با «بهشت» دانستهاند ونظرشان کارشناسانه است.

امام جواد) عليه السلام) در اين زمينه مي فرمايند:

"ارزش وجود شما بهشت است و شما قيمتى جز بهشت نداريد، آگاه باشيد که خود را جز به بهشت نفروشيد."

يعنى اگر خود را به هر چه که کمتر از بهشت باشد بفروشى، زيان کرده اى. خود را با هر چه مبادله کنى، براى خويش در همان حد قيمت گذارى کرده اى. اگر دنيا را «تجارتخانه» اولياء الهى دانسته اند، ارزش وجود نفيس انسان را هم گوشزد کرده اند، تا خام و بى تجربه و بى خبر از قيمت، به بازار نرود و کلاهى به گشادى دنيا بر سر «وجود ملکوتى» او نگذارند. وقتى که مى تواند خود را اخروى کند، چرا دنيوى؟! و اگر مى تواند فراتر از فرشته رود، چرا فروتر و پست تر از حيوان؟! وقتى نتوانى سرمايه هاى وجودى خود را به بهره ورى برسانى و روز به روز از سرمايه خرج کنى، بى آنکه نفعى به دست آورى، سرانجام روزى همه سرمايه خرج مى شود و تهيدست از اين بازار، باز خواهى گشت. اگر «خود» را فراموش نکرده باشى و «بهاى وجود» را بشناسى، خود را زيرقيمت نمى فروشى

(برگرفته از کتاب "گامي در مسير "، نوشته حجة الإسلام جواد محدثي)

«از دنيا، آخرت نيکو بسازيم»

مهدي رهبرزارع — Fri, 18 Jul 2008 22:31:00 GMT

«از دنيا، آخرت نيکو بسازيم»

پيرمردي خسته، از راه دور به شوق زيارت اميرالمومنين(عليه السلام)، خود را به سپاه ايشان رسانده بود. رنج سفر بر ديده اش نمايان بود. سراغ حضرت را از اصحاب گرفت. اصحاب او را به محضر امير مؤمنان (عليه السلام) راهنمايي کردند.

پير مرد بر آن حضرت سلام کرد و سپس عرض کرد: اى امير مؤمنان! من پير مردى سالخورده ام که از جانب شام به نزد شما آمده ام. درباره ى شما فضيلت هاي بى شماري شنيده ام و من گمان مى کنم که شما به زودى شهيد مي شوي. پس از آنچه که خداوند به شما آموخته، بمن نيز بياموز.

حضرت فرمود: "همين گونه است اى پير مرد، هر کس دو روز از عمرش (از نظر کسب کمالات) يکسان باشد، ضرر و زيان ديده است، هر کس دنيا همت و هدفش باشد، هنگام جدايي از آن، سخت حسرت و افسوس خواهد خورد؛ هر کس فردايش از امروزش بدتر باشد، (از رحمت خدا) محروم است و هر که آنگاه که دنيايش به سلامت است، از آنچه براي آخرت او زيان دارد باکي ندارد، به هلاکت مي رسد، و هر کس که در جهت رفع عيوب خويش نباشد، هوي و هوس بر او چيره شود و هر که در نقصان و کاستى است (از کمالات او مرتبا کاسته مي شود)، مرگ براى او بهتر است.

اى پير مرد! همانا دنيا سبز و شيرين است و برايش مردماني است و براى آخرت نيز مردماني است که خود را از مفاخره (برتري جوئي) با اهل دنيا نگهدارند، در دنيا به رقابت (با اهل دنيا) نمي پردازند، به سرسبزي و خرمي دنيا شادمان و به فقر و بينوايي و تنگدستي آن افسرده خاطر نمى شوند. اى پير مرد! ... چقدر روز ها و شب ها به سرعت از عمر آدمي مي کاهند! پس زبانت را حبس کن و حساب سخنت را داشته باش تا گفتارت اندک شود؛ مگر در خوبي ها.

اى پير مرد! آنچه را براى خود مى پسندى براى مردم نيز بپسند و با مردم آنگونه رفتار کن که دوست دارى با تو رفتار کنند."

سپس رو به يارانش کرد و فرمود: "اى مردم! آيا نمى بينيد که اهل دنيا در هر صبح و شام حالت هاى گوناگونى دارند؟ يکى در بستر مرگ به خود مي پيچد و ديگرى مريض به خانه ي خويش افتاده است و سومي به عيادت مريضان مي رود و آن دگر در حال جان کندن است و ديگري اميدى به او نيست و ديگرى ميان کفن است (و او را به سوي قبرش مي برند). ديگرى در جستجوى دنيا است، در حاليکه مرگ او را مى جويد. ديگري غافل است و حال آنکه او مورد غفلت واقع نمي شود(و فرشتگان کاملا اعمال و رفتار او را مي نويسند و مرگ او را مي جويد) و باقي ماندگان به دنبال گذشتگان مى روند." ...

آنگاه امام على (عليه السلام) رو به پيرمرد کرد و فرمود: "اى پيرمرد! به راستى که خداوند متعال، مردمى آفريد که به خاطر عنايتي که به ايشان داشت دنيا را بر آنان تنگ گرفت، سپس آنان را نسبت به دنيا و مال دنيا بي رغبت کرد؛ پس مشتاق سراي سلامتي شدند که ايشان را به آن دعوت کرده است. بر تنگى معاش و ناراحتى صبر کرده و مشتاق آنچه نزد خدا از کرامت وجود دارد، گشتند و جانشان را براي بدست آوردن خشنودي خدا تقديم داشتند و سرانجام اعمالشان شهادت است. پس خدا را ملاقات کردند؛ در حالى که از آنها خشنود است و دانستند که مرگ راه گذشتگان و باقيماندگان است و براى آخرت خود چيزى غير از طلا و نقره (يعني زاد و توشه ي حقيقي) پس انداز نمودند .... بر غذا ي اندک صبر کردند، و توشه اضافى را پيش فرستادند، دوستى و دشمنى آنان براى خدا بود. [آرى ]، آنان چراغها[ي هدايت ] و اهل نعمتهاى آخرتند و السّلام."

به راستي آيا ما روزهاي عمرمان را نيز همانند چيزهاي ديگر، در ترازوي نقد و حسابگري قرار مي دهيم؟ حقيقتا ما در مسير زندگي به کدامين سو روانه ايم؟ روزگارمان به چه قيمتي مي گذرد و نقد عمرمان را به چه کالائي معامله مي کنيم؟

شايد عيد ميلاد اميرالمؤمنين (عليه السلام) و کلمات نوراني آن بزرگوار، آن هم در ايام متبرک ماه رجب بهترين بهانه باشد تا بار ديگر در آئينه جانمان مسير حرکت خويش را بهتر و بيشتر جستجو کنيم.

(برگرفته از کتاب "أمالي صدوق"، تأليف "شيخ صدوق(ره)")

دريافت عكس و مولودي به مناسبت ميلاد نور

مهدي رهبرزارع — Tue, 15 Jul 2008 15:24:00 GMT

سلام و عرض ادب و احترام خدمت دوستان و مشاهده كنندگان عزيز و بزرگوار

اينجانب به مناسبت ميلاد با سعادت مولود كعبه حضرت علي عليه السلام براي شما يك سري عكس و مولودي دارم كه در اختيار مي گذارم.

ديدن عكس به اندازه واقعي آن :
كافيست بر روي عكس دلخواه خود دوبار كليك كنيد

دانلود(ذخيره ) مولوديها :
با كليك راست و انتخاب Save Target Az... استفاده بفرمائيد.

در اين شب عزيز و اين ماه پر بركت اينجانب را از دعاي خير خودتون بي نصيب نگذاريد لطفا

عـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــكـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــس

مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــولــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودي

يا علي مدد

مهدي رهبرزارع — Tue, 15 Jul 2008 14:54:00 GMT

چگونه نطفه على (ع) در رحم مادر منعقد گرديد؟

«جابر بن عبد الله انصارى‏»كه يكى از صحابه بزرگ رسول گرامى اسلام است،مى ‏گويد:در مورد ولايت‏ حضرت امير المؤمنين على عليه السلام از آن حضرت سؤال نمودم،حضرتش در جوابم فرمودند: آه،آه،چه سئوال با عظمت و مهمى؟سئوال از بهترين مولود،يا جابر!بدان كه خداوند متعال قبل از آن كه ساير موجودات عالم را خلق كند،نور من و على را آفريد،و سپس آن را در صلب حضرت آدم قرار داد، و پيوسته در «اصلاب طاهرات‏»و«ارحام مطهرات‏»مستقر بود،تا اين كه من از«عبد الله و آمنه‏»،و على از-«ابو طالب و فاطمه بنت اسد»متولد شديم.
يا جابر!على قبل از آن كه در رحم فاطمه بنت اسد قرار گيرد،قضيه شيرينى دارد،و آن اين كه پيش از زمان وى عابدى بود بنام‏«مثرم بن دعيب‏»،او در عبادت و پرستش خدا آن چنان به كمال و موفقيت رسيده بود كه مورد لطف و توجه پروردگار عالم بود،و هرگز درخواست‏ حاجت نكرد،و مدت يكصد و نود سال عمر نمود،و همه را به عبادت و پاكى گذارند...
او در برابر آن همه عبادتهايش فقط يك آرزو داشت،و آن اين كه يكى از اولياى خدا را زيارت نموده،و با وى به مذاكره بپردازد از قضا وى به اين آرزويش رسيد،و پروردگار مهربان،عمويم حضرت‏«ابو طالب‏»را به سوى او فرستاد،چون چشمان‏«مثرم‏»به‏«ابو طالب‏»افتاد از جايش برخاست و سر مبارك‏«ابو طالب‏»را بوسيد و در كنارش نشانيد،و مذاكره خود را به شرح زير آغاز كرد:
عابد:خداوند تو را مورد لطفش قرار دهد،بگو ببينم تو كيستى؟ابو طالب:مردى از«تهامه‏»هستم عابد: كدام تهامه؟ابو طالب:از مكه عابد:در مكه از كدام قبيله و گروه مى‏ باشيد؟
ابو طالب:از«عبد مناف‏»
عابد: (فرزندان عبد مناف دو شعبه هستند) از كدام شعبه
ابو طالب:از قبيله‏«بنى هاشم‏»
عابد چون اين سخن را شنيد دوباره از جايش برخاست و براى بار دوم سر و صورت حضرت‏«ابو طالب‏»را بوسه زده و گفت!
سپاس خداوندى را سزاست كه مرا زنده داشت و به آرزويم رسانيده،و يكى از بندگان و اوليايش را به من معرفى فرمود،آنگاه گفت:
اى مرد خدا!مژده باد بر تو،زيرا:خداوند به من الهام نموده كه برايت
ابو طالب:چه بشارتى؟
عابد:فرزندى پاك از«صلب‏»تو خارج مى‏گردد،كه او«ولى الله‏»و«وصى پيامبر اسلام‏»و«امام پرهيزكاران‏»خواهد بود،اى ابو طالب!سلام خالص مرا به وى برسان و بگو:«مثرم‏»براى تو درود فرستاد، و او شهادت مى
ابو طالب چون اين سخنان را بشنيد شروع به گريه كرد و از«مثرم‏»درخواست نشانه بيشترى نمود.
مثرم گفت:ابو طالب!چه آرزو دارى تا از خدا بخواهم برايت اجابت نمايد؟
ابو طالب:دوست دارم در همين وقت مائده‏اى از آسمان فرود آيد.
مثرم دستهاى پاكش را به قصد حاجت‏به آسمان بلند كرد،و با قلبى آكنده از ايمان و درخواست‏«ابو طالب‏»را از پيشگاه خداوندى مسالت داشت،ناگاه طبقى پر از«رطب و انگور و انار»از آسمان فرود آمد و«ابو طالب‏»با خوشحالى تمام،دست‏به سوى انار برده و از آن تناول فرمودند،و سپس با موافقت‏«مثرم‏»در حالى كه از آن مائده آسمانى به همراه داشت،به منزلش آمده،و در كنار«فاطمه بنت اسد»دوباره ميل فرموده،و از همان غذاى بهشتى نطفه پاك‏«مولى الكونين‏»و«امام العالمين‏»على بن ابيطالب عليه السلام‏منعقد گرديد (2)
و در تاريخ ديگرى آمده است كه:روزى پيامبر خدا قبل از دوران رسالتش مشغول خوردن رطب بود،و در آن هنگام مادر گرامى امير المؤمنين عليه السلام‏«فاطمه بنت اسد»فرا رسيد،و به پيامبر خدا سلام كرده،و متوجه شد بوى خوش خارق العاده
يا رسول الله:ناولنى منها آكل...
اى پيامبر خدا!براى من هم از آن رطب‏ها مرحمت فرمائيد...
رسول خدا پس از مذاكراتى،مقدارى از آن طعام‏ها را در اختيار فاطمه دختر اسد قرار داد و او نيز به خانه‏اش بازگشت،و در كنار شوهرش حضرت‏«ابو طالب‏»با هم تناول نموده،و سپس از همان غذاها نيرويى در صلب ابو طالب ايجاد شد،و آنگاه با همسرش همبستر گرديده،و نطفه فرزند معصومش حضرت على عليه السلام را منعقد نمودند... (3)
‏اش؟ ‏بشارت دهم. ‏دهد به يگانگى خدا و رسالت پيامبر اسلام،و وصايت و جانشينى بر حق تو،و اين كه‏«محمد صلى الله عليه و آله‏»خاتم پيامبران و تو خاتم اوصيا هستى. ‏اى از آن رطبها استشمام مى‏گردد،كه از بوى مشك و عنبر قويتر است و لذا خطاب به رسول گرامى اسلام عرضه داشتند:

كيفيت ولادت على (ع)

كيفيت ولادت حضرت على همانند اوصاف و شمائلش بى نظير بوده،و در تاريخ بشريت كسى همانند او ديده نشده است!
«فاطمه بنت اسد»مادر گرامى آن سرور در حالى كه مانند ساير مردم،خانه‏«كعبه‏»را طواف مى‏نمود، درد زايمان،وى را فرا گرفت،و در ميان زايران خانه خدا در حالى كه به شدت متاثر بود،مناجاتى با صاحت كعبه كرد و گفت:
پروردگارا!من به تو و به تمام پيامبران و سفيران آسمانى،و كتاب‏هاى آنان ايمان دارم،تو مى‏دانى كه من به‏«خليل الله‏»حضرت‏«ابراهيم‏»ايمان داشته،و آئينش را با جان و دل مى‏پذيرم،تو را به بنيانگذار بيت،و عظمت كعبه،و به احترام اين مولود عزيزى كه در شكم دارم،و او پيوسته با من انس گرفته و تكلم مى‏نمايد،مولودى كه يكى از حجت‏ها و آيات تو مى‏باشد،اين ولادت را برايم آسان گردان.
دعاى فاطمه مستجاب شد ناگاه تماشاگران و از جمله آنان‏«عباس بن عبد المطلب‏»و«يزيد بن قعنب‏»و ديگران مشاهده كردند كه خانه خدا از سوى جنوب شرقى (باب مستجار) باز شد،و فاطمه وارد كعبه گشت،و ديوار باز شده آن بهم پيوست،و تا سه روز در شريفترين مكان گيتى مهمان خدا شد،و نوزاد خود را به كمك ماموران الهى و حوريان بهشتى به دنيا آورد.مردم تماشاگر،اين قضيه شگفت انگيز را دهان به دهان به گوش مردم مكه رساندند،و جمعيت انبوهى دور كعبه گرد آمده و منتظر نتيجه آن بودند،و حتى متصديان و كليد داران كعبه هر چه تلاش كردند،نتوانستند در كعبه را باز كنند،و لذا جمعيت فراوانى از رفتن به خانه و كار و كسب خود باز مانده،و با شوق و ولع شديد مى
سه روز از اين جريان تاريخى گذشت ولى هنوز خبرى از آن به دست نيامد،روز چهارم ناگاه ديوار كعبه از همان مكانى كه قبلا باز شده بود،دوباره باز شد،و در حالى كه چشمان مردم خيره شده بود«فاطمه بنت اسد»مادر گرامى امير المؤمنين با حالتى شادان و خوشحالى كه از كعبه خارج گشت مردم تماشاگر ديدند:فاطمه مولودى را به بغل گرفته،كه نور در چهره‏اش متجلى است،آنگاه خطاب به حاضران فرمودند:
اى مردم!خداوند از ميان زنان مخلوقاتش مرا برگزيد،و مرا بر زنان ممتاز گذشته برترى داد، اگر«آسيه‏»بطور مخفى خدا را پرستش كرد...و اگر«مريم‏»در هنگام زايمانش از درخت‏خشكيده رطب چيد،خداوند مرا بر آنان و تمام زنان عالميان در گذشته مقدم داشت،زيرا من فرزندم را در بيت‏خدا به دنيا آوردم!!و سه روز در آنجا مهمان خدا بودم!و از ميوه‏هاى بهشتى و طعام مخصوص الهى پذيرايى مى‏گشتم!!و هنگام خروجم از كعبه خطاب رسيد:اى فاطمه!نام مولود كعبه را«على‏»بگذار،و من‏«على اعلى‏»هستم،من فرزندت را از قدرتم آفريدم،او در بالاى اين‏«كعبه‏»اذان مى‏گويد،و بت‏ها را از آنجا پاك مى‏كند،او پيشواى اين امت‏بعد از حبيب من‏«محمد صلى الله عليه و آله‏»است،خوشا به حال كسى كه او را دوست داشته و يارى‏اش نمايد،واى بر كسى كه وى را نافرمانى نموده و حقش را تباه سازد... (4)
‏خواستند با ميهمان كعبه ديدار كنند.

مولود كعبه بعد از ولادت

«فاطمه بنت اسد»چون از«كعبه‏»با فرزند عزيزش خارج گشت،نخست پدرش حضرت‏«ابو طالب‏»از آنان استقبال نموده،و ميوه دلش را در آغوش گرفت،مولود كعبه در همان لحظات آغاز زندگى‏اش خطاب به پدر ارجمندش گفت:
السلام عليك يا ابتاه و رحمة الله و بركاته،و ابو طالب نيز جواب سلام على را داده و او را مورد نوازش قرار داد.
سپس پيامبر خدا صلى الله عليه و آله وارد خانه‏«ابو طالب‏»شد،و على را در آغوش كشيد،و چون چشمان على به چهره مبارك رسول خدا افتاد،به حركت آمده و تبسم كرد،و با چهره‏اى خندان گفت:
السلام عليك يا رسول الله و رحمة الله و بركاته،و آنگاه به دستور رسول اكرم صلى الله عليه و آله شروع به خواندن كتابهاى آسمانى كرد،و از«صحف‏»آدم و نوح و ابراهيم آغاز نمود،و آياتى را از«زبور»و«تورات‏»و«انجيل‏»قرائت كرد،و در پايان از اول سوره‏«مؤمنون‏»تا آيه دهم را با آهنگ زيبا تلاوت فرمود،و بدين طريق عظمت‏خود را به جهان انسانيت نشان داد،و رسول اكرم صلى الله عليه و آله را خوشحال و خشنود ساخت (5) ،تا جايى كه پيامبر خدا در مورد على عليه السلام فرمودند:
«لقد ولد لنا الليلة مولود يفتح الله علينا به ابوابا كثيرة من النعمة و الرحمة‏» (6)
همانا خداوند متعال براى ما در اين ايام فرزندى عطا فرمودند كه در سايه او درهاى زيادى از نعمت و رحمت الهى به روى ما گشوده مى‏گردد.
آرى على ياور و ناصر پيامبر بود،و ظلم‏ها و ستم‏ها را از وى و از محرومان و ستمديدگان دفع كرد،و كمال اسلام در سايه ولايت و خلافت او متصور بودن و هست،و اوست كه از حدود اسلام و آيات قرآن دفاع كرد،و متجاوزان را سر جاى خود نشانيد،و اسلام و مسلمين را براى هميشه بيمه كرد،و به جامعه مسلمين و حكومت‏هاى اسلامى‏نشان داد كه چگونه پناه بى پناهان گرديده؟و ارزش‏هاى انسانى و اسلامى را در سرتاسر گيتى گسترش دهند؟و با قاطعيت و اراده‏اى شكست ناپذير چگونه به جنگ فساد و فسادگران بروند...؟

عقيقه براى على (ع)

در دين مقدس اسلام‏«عقيقه‏»و ذبح گاو و گوسفند...در تولد فرزندان سفارش گرديده،و در سلامتى و تندرستى آنان نيز فوق العاده مؤثر است،از اين جهت‏«عقيقه‏»گاهى در احاديث اسلامى به عنوان واجب ذكر گرديده (7) ،و پيشوايان معصوم سلامتى كودك را در گرو«عقيقه‏»و قربانى مى حضرت‏«ابو طالب‏»چون فرزند عزيز خود را تحويل گرفت و معجزات و كرامات وى را مشاهده كرد،به ميان مردم آمده و ندا در داد:«اى مردم!براى وليمه فرزندم‏«على‏»حاضر شويد»و تعداد سيصد نفر شتر، و هزار راس گاو و گوسفند در وليمه حضرت على قربانى كرد،و با تمام محبت و ادب از عموم مردم شركت كننده پذيرايى نمود. (9)
‏دانند... (8)

پى ‏نوشتها:
1) اصول كافى ج 1 ص 452 ح 1 و 3،جلاء العيون شبر ج 1 ص 236،بحار الانوار ج 35 ح 5 و 6
2) بحار الانوار ج 35 ص 10 تا 16،جلاء العيون شبر ج 1 ص 237 تا 241
3) شجره طوبى ج 2 ص 216 مجلس سوم،بحار ج 35 ص 17 ح 14
4) الخرائج و الجرائح ج 1 ص 171 ش 1،مدينة المعاجز ص 5،بحار الانوار ج 35 ص 18 ح 14 و ص 36 ح 37،جلاء العيون شبر ج 1 ص 242،شجره طوبى ج 2 ص 217،الغدير ج 6 ص 22 لازم به توضيح است كه جريان ولادت امير المؤمنين در داخل كعبه را،مرحوم علامه امينى از دهها كتاب معتبر اهل سنت نقل نموده كه به بخشى از آنها اشاره مى‏گردد:مروج الذهب مسعود ج 2 ص 2،تذكرة الخواص الامه ابن جوزى ص 7،الفصول المهمة ص 14،سيره حلبى ج 1 ص 150،شرح الشفا ج 1 ص 151،مطالب السؤل ص 11،مناقب ترمذى،نزهة المجالس ج 2 ص 204،نور الابصار ص 76،كفاية الطالب ص 37،محاصرة الاوائل ص 120.
5) بحار الانوار ج 35 ص 22 و 37،منتهى الآمال ص 142،شجره طوبى ص 219
6) شرح ابن ابى الحديد ج 4 ص 15
7) عن ابى عبد اله:«العقيقة واجبة‏»وسائل الشيعه ج 15 ص 144
8) وسائل الشيعه ج 15 ص 144
9) بحار الانوار ج 35 ص 18 و جلاء العيون شبر ج 1 ص 243«و نحر ثلاثماة من الابل و الف راس من البقر و الغنم‏»
آفتاب ولايت ص 15